Sonnetje's wereld
belevenissen en gedachtenspinsels

Naar de kleuterschool

Toen ik 3 jaar jong was verhuisden we van de Westerburen naar de Westerdam. In hetzelfde dorpje. Een paar huizen verderop woonde ook een familie met kinderen, waarvan Stefan al snel mijn beste vriendje werd.

Op mijn 4e verjaardag ‘mocht’ ik naar school. Spannend! Eenmaal op de kleuterschool aangekomen werd mij duidelijk dat ík daar naartoe moest, maar dat Stefan niet mee mocht. Drama! Ik huilde tranen met tuiten en was compleet ontroostbaar! Want wat moest ik daar, zonder mijn vriendje? De huilbuien herinner ik me nog, net als het zwarte jasje met zilveren gespen dat ik droeg.

Mijn ontroostbare verdriet duurde 5 weken. Toen was Stefan jarig, en mocht ie mee. Wat een feest!

Wiebelvoetjes

Omdat we zo dichtbij elkaar woonden, werden we vaak samen naar school gebracht. Mijn moeder deed dat volgens mij lopend, Ome Klaas deed dat liever op de fiets. Stefan achterop, ik op de stang. Maar stilzitten, dat kon ik toen al niet zo goed. En dus lukte het me op een dag om zodanig met mijn voetjes te wiebelen, dat ik ermee tussen de spaken van het voorwiel kwam. Auw! Dat deed flink pijn, en ik heb dan ook behoorlijk hard gehuild. Ook omdat m’n hele mooie lakschoentje de aanvaring met het wiel niet overleefde…. Ook Ome Klaas was in tranen, want ja, zo issie nu eenmaal.

De weken die volgden ging ik op m’n groene rubberlaarsjes naar school. Dat was het enig schoeisel waar mijn verbonden tenen in pasten, vermoed ik. Want die teennagel van m’n grote teen, die heeft de klap niet overleefd.

2 Reacties to “Naar de kleuterschool”

  1. Zo, dan heb je een behoorlijke aanrijding in dat voorwiel gehad! Je teennagel eraf, jeetje…De kleuterschool, dat is bij mijn zo’n beetje honderd jaar geleden, maar ik kan me er nog wel dingen van herinneren. Het leuke van de kleuterschool van mijn dochter is, dat ze de eerste schooldag een vriendinnetje had en dat is nu – bijna vijftien jaar later – nog steeds haar beste vriendin.
    Liefs kakel

  2. Deze herinnering dateert ook van zo’n 40 jaartjes geleden, Kakel!
    Vermoedelijk hebben de stugge lakschoentjes de schade aan m’n voetje alleen maar erger gemaakt; ik weet dat er weinig van over was.

    En wat vriendjes & vriendinnetjes betreft: die heb ik er voor de rest van m’n leven ook aan overgehouden! Dat is het fijne aan een dorp, waar je met z’n allen dezelfde kleuterschool, lagere school en middelbare school doet. Tenminste, als die schooltijd idd leuk was.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: