Sonnetje's wereld
belevenissen en gedachtenspinsels

Dubbele bodem

Het zou fijn zijn om te roepen ‘Het gaat goed met me!!’, maar dat is een leugen. Ik slaap nog steeds heel slecht; twee tot drie uur wakker liggen voordat Klaas Vaak eindelijk langs komt is heel normaal. Een boek lezen lukt niet, omdat het concentratievermogen er niet is. Een telefoongesprek voeren vind ik verschrikkelijk, omdat ik soms gewoon niet bij mijn geheugen kan en dus alleen maar hakkel en zoek naar woorden. Ik kan heel lang op de bank voor me uit zitten staren zonder daar erg in te hebben. En zo zijn er nog vele dingen die niet hard vooruit gaan.

Maar er zijn ook lichtpuntjes! Het lukt redelijk om om de dag naar de sportschool te gaan! En ik ben begonnen met Body Balance. Dat laatste is eigenlijk best confronterend, want het bevestigt wat je eigenlijk wel weet: dat niet alleen de geest uit balans is… ik sta gewoon heel wiebelig op m’n benen. Vreemd hoor!

De gesprekken met de psycholoog wijzen er steeds meer op dat wat ik ‘heb’ toch eerder neigt naar een depressie dan naar een burn-out. Overigens is voor nu het onderscheid niet zo belangrijk, omdat het behandelplan voor beide erg dicht tegen elkaar aan ligt. Maar voor de toekomst is het wel handig om te weten of het inderdaad een depressie is, en of wellicht door medicatie een herhaling te voorkomen is.

De gesprekken met de psych maken veel los. Stukje bij beetje je verleden op tafel gooien en daarover nadenken, dat is best wel wat. Langzaamaan realiseer ik me dat ik niet alleen niet echt weet wie ík ben, maar ook dat ik al zo lang, misschien wel van kinds af aan, een rol speel. Omdat het dan makkelijker was om zonder kleerscheuren te overleven. Die rol is een beetje te omschrijven als ‘een duizendpoot die alle ballen in de lucht houdt, voor iedereen wil zorgen en overal om haar heen een vredige sfeer wil creëren’. Wat hierin mist is ‘aandacht besteden aan mezelf en voor mezelf zorgen’. Dat heb ik denk ik nooit echt geleerd. Het voelt dan ook alsof ik een kist ben met een dubbele bodem. Open de kist, en je ziet de rol. Open de dubbele bodem, en daar is Sonnetje! Maar… hoe open je die dubbele bodem? En wat voor Sonnetje tref je daar aan?

Het wordt een lange weg.

2 Reacties to “Dubbele bodem”

  1. Ik zit in hetzelfde schuitje. Ik heb jarenlang alles verzwegen en in de brandkast gestopt. Met die brandkast liep ik dan tegen allerlei bergen op. Geen wonder dat ik moe geworden ben.
    Ik zie nu wel het nut ervan in dat ik mijn eigen geschiedenis ken. Sommige dingen heb ik zo goed verstopt, ik kon er zelf niet meer bij. Ik praat er heel sporadisch met de therapeut over. Iemand vertrouwen is moeilijk voor mij. Als iets me niet bevalt, gaan meteen mijn “luiken” dicht en schiet ik op slot.
    Laat de moed niet zakken en doe alles in je eigen tempo. En geef nooit op!
    Sterkte en liefs,
    Kakel

  2. Hopelijk is jouw brandkast inmiddels geslonken tot een klein kistje, dat onder je arm past. Ik herken je woorden enorm. Voor ‘buitenstaanders’ lijkt het vaak alsof ik heel makkelijk praat, maar dat échte vertrouwen is schaars, en ik bouw heel makkelijk een muurtje om me heen. Hopelijk lukt het me idd om dat muurtje af te breken, en de dubbele bodem van mijn kist te bereiken. Ik ga ervoor!
    Ook voor jou: sterkte en liefs!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: