Sonnetje's wereld
belevenissen en gedachtenspinsels

feb
23

Vorige week was dag 1 van re-integratie op de afdeling. Gemengde gevoelens, want wellicht nog wat aan de vroege kant. Vriendinnetje P. was gelukkig zo lief om als ontvangstcomité beneden te wachten, mét een heerlijk bakje soja-capu. Lief! En heel fijn.

Na twee uurtjes mocht ik weer weg. Laptop deed ‘t tegen die tijd, zodat ik heb kunnen constateren dat ik een inbox met zo’n 900 mailtjes had. Oeps! Da’s nog erger dan verwacht. En helaas werkt alles selecteren en weggooien niet, want aangezien we middenin de zoveelste reorganisatie zitten, zit er ook mail bij die wel even gelezen moet worden. Ach, ‘t hoeft niet in 1x opgeruimd te worden allemaal. Telefoon is een ander verhaal. ‘k Ben de inlogcode van mijn gewraakte Zwarte Bes kwijt, en heb het omruilmoment om een hippe smartfoon te bemachtigen gemist. Die mag dus op het to do lijstje voor over een hele tijd. Vooralsnog vind ik het even prima zonder werkfoon.

Het weekend stond helaas in het teken van hoofdpijn. Bah! Vrijdag plat, zaterdag nog niet fit. En daardoor de cursusochtend gemist! Dat was nog het ergste. Maar gelukkig was één van de medecursisten zo lief om dusdanige aantekeningen te maken dat ik thuis aan de slag kon. Dat heb ik dus zondagochtend gedaan. Met een resultaat waar ik zelf best tevreden over ben. Nu de juf nog! :-) ‘s Middags heerlijk gewandeld, ‘s avonds eh… spierpijn! In de schenen nog wel. Iets te fanatiek geweest, of toch niet de juiste nieuwe zooltjes in m’n trouwe wandelstappers? Komend weekend nog maar es proberen dan.

Het begin... 't lijkt wel wiskunde!

Het begin… ‘t lijkt wel wiskunde!

En het resultaat.

En het resultaat.

feb
14

Vanmorgen was de 1e les van de cursus Patroontekenen. De locatie is echt prachtig: het oude fort bij de Liebrug, in Haarlemmerliede. Daarin huizen tegenwoordig diverse ateliers, en één daarvan is van de beeldhouwende vriend van onze ‘juf’.

De groep bestaat inclusief mij uit 7 dames. In leeftijd variërend van veertig tot eind vijftig, gok ik zo. ‘t Is een wel een kakelende kippen club, maar ‘Juf Detje’ maakt er een interessante en en toch nog overzichtelijke ochtend van. Veel geleerd in deze eerste les, die bestond uit het tekenen van rokjes. Nooit geweten dat er zoveel reken- en meetwerk c.q. wiskunde bij komt kijken, maar dat is ook wel weer eens leuk. Ergens ver weg zit het er nog wel….

Nu thuis nog even flink oefenen, en dan kan ik mijn eigen rokje-op-maat gaan maken :-)

Enkele cursusmaterialen

Enkele cursusmaterialen

feb
09

Na de behandeling bij de hypnose dame zit ik nog steeds ‘in de lift’. Eindelijk weer zin om iets te doen! Een boek lezen lukt nog niet, dus heb ik me zoals al eerder geschreven op oude hobbies gestort.

Het geborduurde kussen is zo goed als klaar. Er moet nog een achterkantje aan, en ik moet bij ons favo woonwarenhuis nog even een binnenkussen kopen. Dan issie klaar! Wauw, wie had dat ooit gedacht?

Het volgende projectje is inmiddels ook al gestart. Daarvan is moeders bijna van haar stoel gevallen van verbijstering, want eh… ik heb na 35 jaar toch maar weer es een paar breinaalden ter hand genomen! Verwacht geen wonderen hoor! Prachtige noorse truien etc gaan mijn pet heel ver te boven, maar ik ben bezig met een rechte sjaal. Gewoon van ‘rechten’. Aan de averechten, de gerstekorrels etc waag ik me een andere keer. Hierna volgt een omslagdoek. Volgens de dame in de wolwinkel kan ik dat écht! Ik hoop dat ze gelijk heeft. Mij lijkt het nog een heel gedoe, met steeds steken meerderen (of minderen?), op het juiste moment…. We zullen zien!

Een sjaal in wording.

Een sjaal in wording.

Het kussen, klaar om afgewerkt te worden.

Het kussen, klaar om afgewerkt te worden.

jan
30

Het is inmiddels alweer ruim een week geleden dat ik mijn hypnose sessie had. Nog steeds ben ik daar heel blij mee! Want:

  • ik slaap!!! Diepe droomloze nachten, wat een luxe!
  • ik ben veel rustiger en heb meer energie, omdat er veel minder wegstroomt naar onbewuste nare momenten in het verleden
  • mijn ademhaling gaat ineens naar mijn buik; alsof er letterlijk een blokkade is weggehaald!
  • ik sta wat steviger in mijn schoenen en heb weer zin om dingen te doen
  • en dus ben ik voorzichtig aan weer eens gaan handwerken…. Ja ja, huidige projectje is het borduren van een kussen met daarop 4 gestileerde katten
  • en ik heb me ingeschreven voor een workshop patroon tekenen; iets wat ik al jaren op mijn lijstje had staan!

Gisteren was sessie 2 bij de 1-op-1-coach. Omdat het zoveel beter gaat, deze keer geen hypnose sessie maar een enneagram sessie. Ook heel interessant! Het geeft inzicht in wat je drijfveren zijn, waar je energie van krijgt en waar je op leeg loopt. ‘k Heb nog aanvullend leeswerk meegekregen, dus daar stort ik me de komende tijd ook op.

jan
22

Van tevoren vond ik  het vooral heel spannend. Want ik ken niemand die er ervaring mee heeft, anders dan de enorm overdreven shows op tv. Maar nu ben ik vooral razend enthousiast!

Vanmorgen had ik sessie 1 van 3 bij de 1-op-1 coach die aan hypnose therapie doet. Een fijn mens, maar dat moet ook wel anders geef je je er echt niet aan over. Ik had geen voorstelling van ‘onder hypnose gaan’, maar het is helemaal niet eng. Je kunt je reacties niet sturen, maar je bent er helemaal bij en krijgt dus ook alles mee. En dat is vreemd maar heel leerzaam.

Tijdens de sessie word je teruggevoerd naar een moment in je leven. Bij mij bleek dat een moment in mijn leven te zijn als 3-jarig peutertje. Een periode waar ik eigenlijk geen bewuste herinneringen aan heb. Maar er kwam van alles naar boven! Waaronder het feit dat ik mij als 3-jarige afgewezen en alleen voelde doordat mijn moeder zo opging in haar eigen verdriet dat ze machteloos stond ten opzichte van haar kinderen. Liefde geven lukte haar niet, en ik voelde me een eenzame huilende roepende in de woestijn met een enorm schuldgevoel.

De rest van alle ervaringen moet eerst nog even bezinken. Maar hopelijk begint er vanaf nu een positiever hoofdstuk van mijn leven.

jan
18

Na de afgelopen dagen is een rustdag erg nodig, en die neem ik vandaag dus ook.

Donderdag kwam het bericht dat ons team samen met vele anderen ‘preventief mobiel’ is verklaard. Dat betekent in de praktijk dat er een gerede kans bestaat dat je baan in de reorganisatie erg verandert, of zelfs vervalt. Ook bestaat de mogelijkheid om vrijwillig op te stappen, met behoud van een groot deel van het sociaal plan. Iets om goed over na te denken en de voors en tegens op een rijtje te zetten.

Vrijdag. Eerst thee met vriendin I. DIe kwam een kortingsbon voor een pretpark ophalen. In ruil daarvoor ontving ik een supergave mok en heerlijke thee! Had niet gehoeven, maar heel lief. ‘s Middags naar Museum Eye geweest met L. Late lunch, en die liep door tot 5 uur :-) Het museum moeten we dus een andere keer nog eens bekijken, hahaha. Maar groot pluspunt van de locatie: prachtig restaurant gedeelte, heerlijk eten en dat met fantastisch uitzicht over ‘t water!

Zaterdag was vriendinnetje P zo lief om mij naar Kootwijkerbroek te rijden. Daar was eindelijk de antieke apothekerskast binnengekomen, die ik op het oog had voor het servies van Opa & Oma. Gelukkig hebben we kunnen constateren dat ie in prima staat verkeert, en verhuist ie dan ook eerdaags naar het mooie Haarlem. Mooie kast, en heel fijn dat er dan een aantal dozen uit de gang gaan verdwijnen.

En dan nu: tijd voor de volgende pot thee. Lekker op de bank, met de rooie donders!

jan
15

Was ik er bijna van overtuigd dat ik me ging inschrijven voor een cursus Mindfulness die aanstaande maandag begint, komt een lieve vriendin met iets heel anders op de proppen: een 1-op-1-coach die heel goed is in het aanpakken van de combi ‘perfectionisme & faalangst’. Dat ik daar behoorlijk last van heb en het mezelf daarmee knap moeilijk maak, wist ik eigenlijk al. En ook de gesprekken bij de psych bevestigen dat. Zij roept steeds dat ik de lat voor mezelf echt belachelijk hoog leg, en tegelijkertijd mijn ‘kunnen’ enorm onderschat, en mezelf geen rust en plezier in het leven gun.

Dus nu het dilemma: wat ga ik doen??? Beide is budgettechnisch even niet haalbaar. Ik neig nu naar de behandeling bij ‘Zon in je leven’, omdat ik daar hopelijk in de nabije toekomst echt profijt van kan hebben. Ik moet namelijk bedenken wat ik ga doen als ik er bij deze reorganisatie uitvlieg, en die kans is groot.

De cursus Mindfulness kan ik natuurlijk daarna alsnog gaan doen, want na komende maandag start er vast nog wel ergens een cursus.

Nawoord: soms wordt de keuze ineens makkelijker gemaakt. De cursus Mindfulness is sinds vanmorgen volgeboekt, dus het wordt een telefoontje naar Zon in je leven!

jan
13

Toen ik 3 jaar jong was verhuisden we van de Westerburen naar de Westerdam. In hetzelfde dorpje. Een paar huizen verderop woonde ook een familie met kinderen, waarvan Stefan al snel mijn beste vriendje werd.

Op mijn 4e verjaardag ‘mocht’ ik naar school. Spannend! Eenmaal op de kleuterschool aangekomen werd mij duidelijk dat ík daar naartoe moest, maar dat Stefan niet mee mocht. Drama! Ik huilde tranen met tuiten en was compleet ontroostbaar! Want wat moest ik daar, zonder mijn vriendje? De huilbuien herinner ik me nog, net als het zwarte jasje met zilveren gespen dat ik droeg.

Mijn ontroostbare verdriet duurde 5 weken. Toen was Stefan jarig, en mocht ie mee. Wat een feest!

Wiebelvoetjes

Omdat we zo dichtbij elkaar woonden, werden we vaak samen naar school gebracht. Mijn moeder deed dat volgens mij lopend, Ome Klaas deed dat liever op de fiets. Stefan achterop, ik op de stang. Maar stilzitten, dat kon ik toen al niet zo goed. En dus lukte het me op een dag om zodanig met mijn voetjes te wiebelen, dat ik ermee tussen de spaken van het voorwiel kwam. Auw! Dat deed flink pijn, en ik heb dan ook behoorlijk hard gehuild. Ook omdat m’n hele mooie lakschoentje de aanvaring met het wiel niet overleefde…. Ook Ome Klaas was in tranen, want ja, zo issie nu eenmaal.

De weken die volgden ging ik op m’n groene rubberlaarsjes naar school. Dat was het enig schoeisel waar mijn verbonden tenen in pasten, vermoed ik. Want die teennagel van m’n grote teen, die heeft de klap niet overleefd.

jan
11

In mijn niet echt fraaie inbouwkeuken zit een heeeeeel erg oude koelvriescombi. Die is niet alleen niet heel praktisch, hij vreet vanwege zijn leeftijd ook behoorlijk stroom. Opmeten wijst uit dat als het lukt om die inbouwzooi eruit te breken, de ruimte breed genoeg is voor een losse vriezer en een losse koeler. Je weet wel, gewoon zo’n lekker praktisch stapelbaar tafelmodel. Net ff breder en net ff dieper.

Maar…. hoe sloop je in hemelsnaam die ombouw van de koelvriescombi, zonder daarbij je hele keuken te slopen?? Nergens een spoor van boorgaten, spijkers o.d. Zucht…. Ik vrees dat er een flinke (decoupeer)zaag aan te pas gaat komen.

jan
09

10928188_10203838067848509_4212488807360307870_n

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.