Sonnetje's wereld
belevenissen en gedachtenspinsels

dec
20

De veldslagen zijn voor zover ik weet even van het droomtoneel verdwenen. Nieuw deze week is dat ik elke dag opsta met een opgezet gezicht. Ogen die nauwelijks open willen, en dat is niet fijn. Maar gelukkig trekt het in de loop van de ochtend dan wel weer wat bij.

Vorig weekend ben ik samen met P toch maar es richting een tuincentrum gegaan. Om enigszins het idee te krijgen dat het bijna kerst is. Inmiddels staat de witte nepboom trots in de kamer, volgehangen met voornamelijk roze versierselen. Hilarisch! Het voelt ook hilarisch; een kerstboom in de herfst… Maar ach.

Een leerpunt van deze week is dat sociale ontmoetingen nog steeds slopend zijn. Twee keer koffievisite gehad (anders dan van trouwe P, die hier kind aan huis is). Gezellig, maar de dag erna ben ik gesloopt. Gisteren heb ik een groot deel van de dag doorgebracht in bed en op de bank, met een knallende koppijn. Nu helpt het stormachtige weer ook niet, dat is een feit.

Ergens deze week bedacht ik dat ik ga beginnen met het opschrijven van mijn herinneringen, te beginnen bij mijn vroegste jeugd. Hoe ver ik ga komen weet ik niet, maar het schrift is dik genoeg voor een fors deel ervan. Misschien helpt het me wat inzicht te verwerven in mezelf en mijn valkuilen. Let’s hope! Vanmorgen zijn de eerste twee genoteerd. Dat is meer dan genoeg voor een dag. Morgen maar weer verder! Of overmorgen.

dec
11

Een van de vele klachten waarmee ik naar de huisarts ging was ‘slecht slapen’. Dit slechte slapen bestond tot voor kort uit twee elementen: slecht inslapen (3 uur wakker liggen is heel normaal) en slecht doorslapen. Daar is sinds een paar dagen een 3e element bijgekomen: druk, raar en naar dromen. Het lijkt wel alsof ‘s nachts in mijn hoofd hele veldslagen worden uitgeknokt. Vriendinnetje P. adviseerde al om olifanten in te zetten om de strijd te winnen, maar die kon ik ook vannacht zo snel niet vinden….

Ook vanmorgen ben ik weer bekaf opgestaan en kreeg ik met moeite mijn ogen open, en dus heb ik nu behoefte aan koffie.

dec
10

Op aanraden van de psych probeer ik het boek ‘Kikker gaat fietsen’ van Maarten van Buuren te lezen. Maarten is een hoogleraar die een flinke depressie heeft doorgemaakt.

Ondanks dat lezen voor mij nog steeds moeizaam gaat omdat ik me heel slecht kan concentreren en maar mondjes maat informatie opneem, probeer ik toch elke dag een paar bladzijden uit dit boek te lezen. Bizar om zijn verhaal te lezen omdat er zoveel herkenning in zit. Het vasthouden aan een patroon, om maar te overleven. Dat deed ik ook. Laat je dat patroon los, dan lijk je hulpeloos en stort je wereld in.Uitspraken als ‘mijn hersenen hebben geen energie meer’, ook herkenbaar. De vermoeidheid die ik voel is niet puur lichamelijk, mijn hoofd is ook moe. Het weigert dienst. Hij schrijft ook over de neiging om je terug te trekken in je eigen binnenwereld. Ook dat herken ik. Inmiddels plan ik wel wat koffieafspraakjes, maar alleen met mensen waarbij ik me vertrouwd voel. De rest hou ik af. Ik zit liever samen met de katten op de bank.

Wat het boek vooral doet is je laten weten dat je niet alleen bent. En ondanks dat je dat wel weet, is de bevestiging daarvan vreemd genoeg toch prettig.

dec
09

Het zou fijn zijn om te roepen ‘Het gaat goed met me!!’, maar dat is een leugen. Ik slaap nog steeds heel slecht; twee tot drie uur wakker liggen voordat Klaas Vaak eindelijk langs komt is heel normaal. Een boek lezen lukt niet, omdat het concentratievermogen er niet is. Een telefoongesprek voeren vind ik verschrikkelijk, omdat ik soms gewoon niet bij mijn geheugen kan en dus alleen maar hakkel en zoek naar woorden. Ik kan heel lang op de bank voor me uit zitten staren zonder daar erg in te hebben. En zo zijn er nog vele dingen die niet hard vooruit gaan.

Maar er zijn ook lichtpuntjes! Het lukt redelijk om om de dag naar de sportschool te gaan! En ik ben begonnen met Body Balance. Dat laatste is eigenlijk best confronterend, want het bevestigt wat je eigenlijk wel weet: dat niet alleen de geest uit balans is… ik sta gewoon heel wiebelig op m’n benen. Vreemd hoor!

De gesprekken met de psycholoog wijzen er steeds meer op dat wat ik ‘heb’ toch eerder neigt naar een depressie dan naar een burn-out. Overigens is voor nu het onderscheid niet zo belangrijk, omdat het behandelplan voor beide erg dicht tegen elkaar aan ligt. Maar voor de toekomst is het wel handig om te weten of het inderdaad een depressie is, en of wellicht door medicatie een herhaling te voorkomen is.

De gesprekken met de psych maken veel los. Stukje bij beetje je verleden op tafel gooien en daarover nadenken, dat is best wel wat. Langzaamaan realiseer ik me dat ik niet alleen niet echt weet wie ík ben, maar ook dat ik al zo lang, misschien wel van kinds af aan, een rol speel. Omdat het dan makkelijker was om zonder kleerscheuren te overleven. Die rol is een beetje te omschrijven als ‘een duizendpoot die alle ballen in de lucht houdt, voor iedereen wil zorgen en overal om haar heen een vredige sfeer wil creëren’. Wat hierin mist is ‘aandacht besteden aan mezelf en voor mezelf zorgen’. Dat heb ik denk ik nooit echt geleerd. Het voelt dan ook alsof ik een kist ben met een dubbele bodem. Open de kist, en je ziet de rol. Open de dubbele bodem, en daar is Sonnetje! Maar… hoe open je die dubbele bodem? En wat voor Sonnetje tref je daar aan?

Het wordt een lange weg.

nov
22

De psych heeft Sonnetje wat kleine opdrachtjes meegegeven, waarvan eentje haar nu al anderhalve week bezighoudt. Terwijl het nog wel een basisvraag is. Namelijk: wie is Sonnetje als het goed gaat met haar? Een eenvoudige vraag. Maar het antwoord? Daarvoor wordt diep in het niet zo goed functionerende geheugen gegraven. Met als conclusie: wie ze ook is, Sonnetje is haar al heel lang kwijt :-(

Bron: rovanice.com (via google)

Bron: rovanice.com (via google)

nov
21

Eigenlijk zou ze gisteren al, maar dat zat er niet. Vandaag wel gegaan, en ‘t was mooi! De tentoonstelling met oude serviezen in de Hermitage. Sonnetje heeft het vele leeswerk overgeslagen bij gebrek aan concentratievermogen, en alleen een rondje langs de mooie serviesjes gelopen. Indrukwekkend! Maar eh… het trouwservies van Opa & Oma is bijna net zo mooi hoor ;-)

Normaal kan Sonnetje geen museum in zonder boeken te kopen. Datzelfde geldt voor de boekenkiosk op het station. Maar boeken lezen, dat gaat niet. En dus heeft ze uit het museum een kleurboek voor grote mensen meegenomen, en op het station twee tijdschriften over de weinige onderwerpen die momenteel wat interesse weten te bemachtigen. Tijd voor koffie & bank dus!

Cultureel_leesvoer

nov
19

Dat ‘verplicht ontspannen’ dat de psych Sonnetje heeft opgelegd is nog best moeilijk hoor. Sonnetje schiet van alles in de stress, zelfs van goedbedoelde smsjes met inhoud als ‘ik maak me zorgen, ik hoor niets van je’. En nee, ze horen ook niets van Sonnetje, want het zit er even niet in. Maar hoe maak je dat duidelijk aan mensen die dat écht niet begrijpen?

Gisteravond was Sonnetje uit eten, en dat ging goed. Was ook gezellig. Maar ‘t was ook met iemand die heel goed begrijpt hoe het voelt om in dit schuitje te zitten. Misschien maakt dat het verschil. Goed gesprek aan tafel, maar ook gewoon samen lachen. Fijn!

Straks eerst maar weer naar de sportschool, want fijn racefietsweer is het ook vandaag niet. En dat ontspannen blijft best een dingetje….

nov
11

Zes jaar later en Sonnetje heeft het dieptepunt toch weer bereikt. Ze was niet heel verbaasd toen de huisarts het constateerde, want eigenlijk wist ze het allang. Het is op. Slaapproblemen, concentratieproblemen, een geheugen dat vaak geblokkeerd lijkt, darmen die het te vaak opgeven, hoofdpijn, en uren als een zombie op de bank voor je uit zitten staren….

De huisarts waar Sonnetje zich ooit inschreef is inmiddels uitgegroeid tot een grote praktijk. Waarin zelfs een dame zit die iets met psychologie doet, en kan helpen bepalen op welke manier iemand het beste geholpen kan worden. En Sonnetje heeft zowaar een keer mazzel, deze dame heeft vanmiddag al tijd. Op weg naar vrolijker tijden!

Sonnetje herkent zich al een hele tijd in dat rechter appeltje :-( Bron: twittermania.nl

Sonnetje herkent zich al een hele tijd in dat rechter appeltje :-(
Bron: twittermania.nl

nov
09

Ja, ja… Sonnetje heeft zichzelf maar weer eens een flinke schop onder haar kont gegeven! Het gemoed daalt en daalt, en da’s niet goed. Tijd voor actie! Vanmorgen is Sonnetje voor de 2e keer in 1 weekend (!) naar de sportschool geweest. Beweging in dat luie lijf, en het lukt ook eindelijk weer na diverse blessures. Hopelijk helpen de stofjes die door sporten aangemaakt worden om weer wat uit het dalletje te klauteren. En als de BBB wat strakker worden, dan is dat mooi meegenomen :-)

nov
07

Zoals Sonnetje meldde in een vorig blogje, verhuist in de kerstvakantie het trouwservies van Opa & Oma S. van de zandhoop naar Sonnetje’s onder komen. Dat servies moet natuurlijk wél een mooi plekje krijgen! Een mooi plekje is in dit geval: een kast waarin je het ook ziet, niet een kast waarin het wordt weggemoffeld.

Aangezien een vriendinnetje van Sonnetje het theeservies uit dezelfde serie heeft, had ze die even gevraagd een foto te appen. Is wel zo handig bij het zoeken naar een kast. Online was het al een hele speurtocht. Vele sites bezocht, een lijstje gemaakt van te bezoeken winkels/loodsen, en toen…. viel Sonnetje haar oog op bijgaande metalen apothekerskast! Helaas is deze op z’n vroegst eind december leverbaar, want hij is nog niet binnen bij de verkopende partij. Eind december, da’s een krappe planning! Maar omdat de kast goed past bij de nieuwe bank, en het servies er goed in uit komt, is het het risico waard. Desnoods blijft ‘t spul nog een paar weekjes in dozen staan.

old-basics-apothekerkast-10168 Oma's servies

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.