Sonnetje's wereld
belevenissen en gedachtenspinsels

jan
30

Het is inmiddels alweer ruim een week geleden dat ik mijn hypnose sessie had. Nog steeds ben ik daar heel blij mee! Want:

  • ik slaap!!! Diepe droomloze nachten, wat een luxe!
  • ik ben veel rustiger en heb meer energie, omdat er veel minder wegstroomt naar onbewuste nare momenten in het verleden
  • mijn ademhaling gaat ineens naar mijn buik; alsof er letterlijk een blokkade is weggehaald!
  • ik sta wat steviger in mijn schoenen en heb weer zin om dingen te doen
  • en dus ben ik voorzichtig aan weer eens gaan handwerken…. Ja ja, huidige projectje is het borduren van een kussen met daarop 4 gestileerde katten
  • en ik heb me ingeschreven voor een workshop patroon tekenen; iets wat ik al jaren op mijn lijstje had staan!

Gisteren was sessie 2 bij de 1-op-1-coach. Omdat het zoveel beter gaat, deze keer geen hypnose sessie maar een enneagram sessie. Ook heel interessant! Het geeft inzicht in wat je drijfveren zijn, waar je energie van krijgt en waar je op leeg loopt. ‘k Heb nog aanvullend leeswerk meegekregen, dus daar stort ik me de komende tijd ook op.

jan
22

Van tevoren vond ik  het vooral heel spannend. Want ik ken niemand die er ervaring mee heeft, anders dan de enorm overdreven shows op tv. Maar nu ben ik vooral razend enthousiast!

Vanmorgen had ik sessie 1 van 3 bij de 1-op-1 coach die aan hypnose therapie doet. Een fijn mens, maar dat moet ook wel anders geef je je er echt niet aan over. Ik had geen voorstelling van ‘onder hypnose gaan’, maar het is helemaal niet eng. Je kunt je reacties niet sturen, maar je bent er helemaal bij en krijgt dus ook alles mee. En dat is vreemd maar heel leerzaam.

Tijdens de sessie word je teruggevoerd naar een moment in je leven. Bij mij bleek dat een moment in mijn leven te zijn als 3-jarig peutertje. Een periode waar ik eigenlijk geen bewuste herinneringen aan heb. Maar er kwam van alles naar boven! Waaronder het feit dat ik mij als 3-jarige afgewezen en alleen voelde doordat mijn moeder zo opging in haar eigen verdriet dat ze machteloos stond ten opzichte van haar kinderen. Liefde geven lukte haar niet, en ik voelde me een eenzame huilende roepende in de woestijn met een enorm schuldgevoel.

De rest van alle ervaringen moet eerst nog even bezinken. Maar hopelijk begint er vanaf nu een positiever hoofdstuk van mijn leven.

jan
18

Na de afgelopen dagen is een rustdag erg nodig, en die neem ik vandaag dus ook.

Donderdag kwam het bericht dat ons team samen met vele anderen ‘preventief mobiel’ is verklaard. Dat betekent in de praktijk dat er een gerede kans bestaat dat je baan in de reorganisatie erg verandert, of zelfs vervalt. Ook bestaat de mogelijkheid om vrijwillig op te stappen, met behoud van een groot deel van het sociaal plan. Iets om goed over na te denken en de voors en tegens op een rijtje te zetten.

Vrijdag. Eerst thee met vriendin I. DIe kwam een kortingsbon voor een pretpark ophalen. In ruil daarvoor ontving ik een supergave mok en heerlijke thee! Had niet gehoeven, maar heel lief. ‘s Middags naar Museum Eye geweest met L. Late lunch, en die liep door tot 5 uur :-) Het museum moeten we dus een andere keer nog eens bekijken, hahaha. Maar groot pluspunt van de locatie: prachtig restaurant gedeelte, heerlijk eten en dat met fantastisch uitzicht over ‘t water!

Zaterdag was vriendinnetje P zo lief om mij naar Kootwijkerbroek te rijden. Daar was eindelijk de antieke apothekerskast binnengekomen, die ik op het oog had voor het servies van Opa & Oma. Gelukkig hebben we kunnen constateren dat ie in prima staat verkeert, en verhuist ie dan ook eerdaags naar het mooie Haarlem. Mooie kast, en heel fijn dat er dan een aantal dozen uit de gang gaan verdwijnen.

En dan nu: tijd voor de volgende pot thee. Lekker op de bank, met de rooie donders!

jan
15

Was ik er bijna van overtuigd dat ik me ging inschrijven voor een cursus Mindfulness die aanstaande maandag begint, komt een lieve vriendin met iets heel anders op de proppen: een 1-op-1-coach die heel goed is in het aanpakken van de combi ‘perfectionisme & faalangst’. Dat ik daar behoorlijk last van heb en het mezelf daarmee knap moeilijk maak, wist ik eigenlijk al. En ook de gesprekken bij de psych bevestigen dat. Zij roept steeds dat ik de lat voor mezelf echt belachelijk hoog leg, en tegelijkertijd mijn ‘kunnen’ enorm onderschat, en mezelf geen rust en plezier in het leven gun.

Dus nu het dilemma: wat ga ik doen??? Beide is budgettechnisch even niet haalbaar. Ik neig nu naar de behandeling bij ‘Zon in je leven’, omdat ik daar hopelijk in de nabije toekomst echt profijt van kan hebben. Ik moet namelijk bedenken wat ik ga doen als ik er bij deze reorganisatie uitvlieg, en die kans is groot.

De cursus Mindfulness kan ik natuurlijk daarna alsnog gaan doen, want na komende maandag start er vast nog wel ergens een cursus.

Nawoord: soms wordt de keuze ineens makkelijker gemaakt. De cursus Mindfulness is sinds vanmorgen volgeboekt, dus het wordt een telefoontje naar Zon in je leven!

jan
13

Toen ik 3 jaar jong was verhuisden we van de Westerburen naar de Westerdam. In hetzelfde dorpje. Een paar huizen verderop woonde ook een familie met kinderen, waarvan Stefan al snel mijn beste vriendje werd.

Op mijn 4e verjaardag ‘mocht’ ik naar school. Spannend! Eenmaal op de kleuterschool aangekomen werd mij duidelijk dat ík daar naartoe moest, maar dat Stefan niet mee mocht. Drama! Ik huilde tranen met tuiten en was compleet ontroostbaar! Want wat moest ik daar, zonder mijn vriendje? De huilbuien herinner ik me nog, net als het zwarte jasje met zilveren gespen dat ik droeg.

Mijn ontroostbare verdriet duurde 5 weken. Toen was Stefan jarig, en mocht ie mee. Wat een feest!

Wiebelvoetjes

Omdat we zo dichtbij elkaar woonden, werden we vaak samen naar school gebracht. Mijn moeder deed dat volgens mij lopend, Ome Klaas deed dat liever op de fiets. Stefan achterop, ik op de stang. Maar stilzitten, dat kon ik toen al niet zo goed. En dus lukte het me op een dag om zodanig met mijn voetjes te wiebelen, dat ik ermee tussen de spaken van het voorwiel kwam. Auw! Dat deed flink pijn, en ik heb dan ook behoorlijk hard gehuild. Ook omdat m’n hele mooie lakschoentje de aanvaring met het wiel niet overleefde…. Ook Ome Klaas was in tranen, want ja, zo issie nu eenmaal.

De weken die volgden ging ik op m’n groene rubberlaarsjes naar school. Dat was het enig schoeisel waar mijn verbonden tenen in pasten, vermoed ik. Want die teennagel van m’n grote teen, die heeft de klap niet overleefd.

jan
11

In mijn niet echt fraaie inbouwkeuken zit een heeeeeel erg oude koelvriescombi. Die is niet alleen niet heel praktisch, hij vreet vanwege zijn leeftijd ook behoorlijk stroom. Opmeten wijst uit dat als het lukt om die inbouwzooi eruit te breken, de ruimte breed genoeg is voor een losse vriezer en een losse koeler. Je weet wel, gewoon zo’n lekker praktisch stapelbaar tafelmodel. Net ff breder en net ff dieper.

Maar…. hoe sloop je in hemelsnaam die ombouw van de koelvriescombi, zonder daarbij je hele keuken te slopen?? Nergens een spoor van boorgaten, spijkers o.d. Zucht…. Ik vrees dat er een flinke (decoupeer)zaag aan te pas gaat komen.

jan
09

10928188_10203838067848509_4212488807360307870_n

jan
09

Week 2 van het nieuwe jaar is alweer aangebroken. Gaat snel, zeker als je het jaar met een flinke griep begint! De 1e week is dan ook langs me heen gegaan. Inmiddels 5 kilo lichter, en deze week bezoek aan bedrijfsarts, bedrijfsmaatschappelijk werkster en aan de baas verder. Behoorlijk vermoeiend allemaal. En dat na toch al drukke tijden met kerst en oud & nieuws.

Kerst enzo

Op de dag voor kerst was mijn lieve ex-schoonzus weer hier. Ik ben zowaar toch nog even mee geweest naar de Grote Markt, waar het Glazen Huis tbv SR14 stond! Gelukkig was het op dat moment vrij rustig op het plein, zodat ik niet de neiging kreeg om om me heen te slaan…. Op kerstavond zijn we traditioneel samen uit eten geweest. Voorheen op de zandhoop, dit jaar voor ‘t eerst in mijn stadje. Heerlijk bij een echte Italiaan; dat was smullen! En super gezellig.

1e Kerstdag moesten we op tijd op. Via Zutphen, waar schone zus woont, richting Nijmegen om daar in ongedwongen sfeer met haar familie kerst te vieren. Warm!

Op 2e kerstdag reed ik van Zutphen naar Harlingen, nadat ik eerst een flinke laag ijs van m’n ramen heb moeten bikken. Autorijden vind ik momenteel niet zo geweldig, omdat mijn concentratievermogen nogal te wensen overlaat. Maar het voordeel van de 09.45 uur boot op 2e kerstdag is dat het op de weg nog ‘vrij rustig’ (lees: praktisch uitgestorven) is. Dat maakt het iets minder intensief. Op het eiland niet heel veel gedaan. Traditioneel gewandeld met de vriendengroep, dat natuurlijk wel! Mooie opkomst, leuke wandeling.

Op 30 december weer naar huis. Met een auto vol spullen: het servies van opa & oma, en een mooie prent in lijst die ik een tijdje geleden al had gekocht. Hing nog altijd bij een vriendinnetje in de winkel. Nu alleen nog op zoek naar een goed ophangsysteem, dat staat vooor morgen op de planning. Rondje bouwmarkten wordt het dan denk ik.

Ontspannen

Van de psych moet ik proberen te ontspannen. Dat lukt nog altijd vrij slecht, en dus ben ik nu begonnen met het appje Headspace. Fijn daaraan vind ik dat het niet al te zweverig is. Ik zit nu in de ‘elke dag 10 minuten’-sessies. Vooralsnog wel tevreden over. Ik heb zelfs al een buddy gevonden in m’n vriendengroep, hopelijk helpt dat met doorzetten! Want dat is momenteel niet zo’n goed punt.

Verder overweeg ik of een cursus Mindfulness een goed plan is. Dat wil ik ook nog even afstemmen met de psych. Misschien is het alles bij elkaar wat veel, of misschien ondersteunt het elkaar juist. Ik heb er in elk geval al 1 gespot die op wandelafstand van huis is, wat ik momenteel erg fijn vind.

En dan ga ik nu eerst kijken hoe ik de ombouw rondom de inbouw koelvriescombi kan slopen zonder dat m’n hele keuken eraan gaat….

dec
24
Bron: dreamstime.com

Bron: dreamstime.com

dec
20

De veldslagen zijn voor zover ik weet even van het droomtoneel verdwenen. Nieuw deze week is dat ik elke dag opsta met een opgezet gezicht. Ogen die nauwelijks open willen, en dat is niet fijn. Maar gelukkig trekt het in de loop van de ochtend dan wel weer wat bij.

Vorig weekend ben ik samen met P toch maar es richting een tuincentrum gegaan. Om enigszins het idee te krijgen dat het bijna kerst is. Inmiddels staat de witte nepboom trots in de kamer, volgehangen met voornamelijk roze versierselen. Hilarisch! Het voelt ook hilarisch; een kerstboom in de herfst… Maar ach.

Een leerpunt van deze week is dat sociale ontmoetingen nog steeds slopend zijn. Twee keer koffievisite gehad (anders dan van trouwe P, die hier kind aan huis is). Gezellig, maar de dag erna ben ik gesloopt. Gisteren heb ik een groot deel van de dag doorgebracht in bed en op de bank, met een knallende koppijn. Nu helpt het stormachtige weer ook niet, dat is een feit.

Ergens deze week bedacht ik dat ik ga beginnen met het opschrijven van mijn herinneringen, te beginnen bij mijn vroegste jeugd. Hoe ver ik ga komen weet ik niet, maar het schrift is dik genoeg voor een fors deel ervan. Misschien helpt het me wat inzicht te verwerven in mezelf en mijn valkuilen. Let’s hope! Vanmorgen zijn de eerste twee genoteerd. Dat is meer dan genoeg voor een dag. Morgen maar weer verder! Of overmorgen.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.